رويا احساس اينکه جوونی و پر شور، پر از احساس، پر از همه اون چيزايي که از ديد بزرگترها بد و بی ارزشه، يه جورايي آزار دهندست. اينکه می خوای مهم باشی و توانا، موفق و هميشه پيروز ....همه اينها آزاردهندست . وقتی می بينی که واقعيت هميشه يه جورايي با روياهات، با خواسته هات، با همه چيزت فرق می کنه، درد می کشی و رنج می بری .... من می دونم، منم يه جوونم، احساستو درک می کنم. "ولی اين واقعيت نيست که با روياهای تو در تضاده. اون روياهای توه که بی پايان و سرکشه..." اين حرفو منم زياد شنيدم. منم مثل همه اون جوونايي که آرزو دارن، رويا دارن و احساس، يه روز از درد، از خستگی، از رنج... ترسيدم، فرار کردم. اين فرار، فرار از خودم بود ولی جايي نداشتم که خودم نباشم. ناگزير بر گشتم، سعی کردم حداقل با خودم راحت باشم. در تمام اين مدت فکر می کردم، نه فقط به خودم، نه. به همه جوونايي که مثل من بودن، آره به همه شما! می دونيد سختترين لحظه ها هميشه برام لحظه ای بود که واقعيت با رويام مقابل هم قرار می گرفتن و من می ديدم که دست واقعيت دره ای به عمق زندگيم مابين من و رويام حفر کنه. اون موقع بود که فکر کی کردم، من هيچ وقت به اون طرف دره نمی رسم، ولی يه چيز بهم نيرو می داد: " خواستن". آره من می خواستم که برسم و اين باعث می شد که تلاش کنم. هر چه بيشتر رنج می بردم، خسته تر از پيش به فردا فکر می کردم. فردايي که از آن من بود و کسی نمی تونست اونو از من بگيره. برای من روياهام مثل تک تک شعرام عزيزن. برای من همين مهم بود که می ديدم اين منم که تلاش می کنم و می ديدم که تلاشم بی نتيجه نيست. من با هر قدم به خواستم نزديک و نزديکتر می شدم. خيلی اوقات خسته بودم، خسته حتی از خستگی، سرشار بودم از درد ولی می ايستادم. پامو بلند می کردم حتی به عنوان آخرين قدم و از خودم خارج می شدم، بيرون از خودم به تماشا می نشستم و اون وقت می ديدم، به چشم خودم می ديدم که واقعيت رويام درست روبروم ايستاده، آره، همونجا بود و من می ديدمش و انرژی می گرفتم. ديگران از کنارم بی تفاوت می گذشتند، شايد برای بيشتر اونا من فقط يه گنجشک کوچيکی بودم که می خواست با صدای ضعيفش ثابت کنه که وجود داره. شايد ... نمی دونم! ولی برای خودم اينطور نبود. می ديدم که اونا چه ديدی دارن، ولی اين آزارم نمی داد. شايد به اون مرحله از خودباوری رسيده بودم، که اين چيزا ناراحتم نکنه. شايد هدفم تلاشمو، خستگيمو توجيه می کرد. و من قدم به قدم به روياهام نزديک می شدم. درست احساس مادری و داشتم که با هر قدم طفل نوپاش، يه قدم به آينده زيبای فرزندش و يه قدم به پيری خودش نزديک می شه، ولی شاده، چشماش يه برق خاصی داره. حالا من اون برقو تو قلبم احساس می کردم. جرقه هايي که منو اميدوار نگه می داشت. آب و باد، دو دشمن همِشگی اون جرقه ها بودن. "اشک" آبی که سيلاب می ساخت و "آه" بادی که هر از گاهی شدت می گرفت. ولی من ديگه نترسيدم، نه از قهر آب، نه از قهر باد. بارها به خود لرزيدم از " ناگهان " ها ولی ترس، نه! بارها از بی توجهی همه اونايي که در اطرافم بودن سيلابها روان شدند و تهديد کردن همه اون چيزایی رو که اينبار با تلاش، با اميد، با صبر، با ايمان ساخته بودم. ولی سازه من مصالحش عالی بود. هنوز کوچيک بود و نيمه کاره. ولی اينبار بنيانش قوی. پلی که من داشتم می ساختم، پلی نبود که اون بادها و آبها حريفش باشن. آره، من پيش می رفتم بااميد با علم به اينکه: " خواستن، توانستنه!" من سرزمين روياهامو هميشه تو تک تک لحظه هام مرور می کنم و همه رنجها و دردهامو. تا يادم نره که يه روز تو اوج درد و خستگی، ترسيدم و فرار کردم. تا همِشه تو ذهنم بمونه که: درد دوری از خود، خيلی بيشتر از درد دوری از روياهاست! ... " پری "